Jupiter

Het is een ongelijke strijd met de Romeinse Oppergod, tevens de God van de bliksem, die als hij boos is met bliksemschichten gaat smijten. De hemel die blauw begon vanmorgen, betrekt, en de eerste wolkjes verschijnen. De lucht gaat van licht naar donkergrijs en eindigt pikzwart. Het gerommel dat eerst nog in de verte klonk, komt dichterbij. Het wordt stil, ook de vogels voelen het naderend onheil. Ik probeer sneller de heuvel op te fietsen. Dan de eerste bliksemschicht, nu wordt het penibel. Nog een tandje erop; ik krijg moraal van iets van huizen die ik verderop in het lege landschap zie. Net op tijd bereik ik een bar; als ik met een espresso op het overdekte terras zit, barst het noodweer los.

De dag begint met een waardeloos ontbijt. Het kernwoord is ‘lang houdbaar’. Waarschijnlijk wordt op 1 januari een doos met in plastic gesealde croissants, confiture en crackers neergezet, voor de rest van het jaar. Vanwege mijn 2-maaltijden strategie, vul ik mijn maag met lange tanden, later aangevuld met bij de plaatselijke grutter aangeschafte yoghurt.

Na het afscheid van mijn norsige gastvrouw en de rest van de gevleugelde vrinden uit Castel del Piano, ga ik op pad.

Overigens is het mij een volstrekt raadsel hoe Italianen zo slank blijven. Alles draait om zoetigheid en zit vol suiker. Ik eet het ook, maar fiets alle calorieën er elke dag weer af.

Toch zie je nauwelijks dikke mensen, terwijl ze zich voornamelijk per auto verplaatsen.

Na de (gedwongen) koffiestop ben ik iets te ongeduldig met vertrekken en krijg alsnog een klein staartje nattigheid over mij heen. Het knapt echter razendsnel op en binnen no-time fiets ik weer in korte broek in een aangenaam zonnetje met een mooie bewolkte lucht. Het zal mijn lezers niet ontgaan zijn dat uw fotograaf een groot liefhebber is van…. wolken (en Harrie Jekkers).

De route is prachtig, het landschap typisch Toscaans met fotogenieke dorpjes zoals Castelnuova dell’Abate en Montalcio. De namen van de dorpjes komen allemaal bekend voor, namelijk van de etiketten van wijnflessen. Het is hier midden in de wijnstreek en overal zijn wijngaarden met proeverijen, die ik (verstandig) aan mij voorbij laat gaan. De zoon van de eerder genoemde Jupiter was Bacchus, de God van de wijn, roes en dronkenschap; dat gaat natuurlijk niet meer na mijn bekering als (fiets)pelgrim..😀

De etappe is kort, omdat de hele afstand naar Siena teveel hoogtemeters zou bevatten. Nu eindig ik met 600 meter, wat inmiddels als een “makkie” wordt ervaren, ik heb een hotel in Buonconvento en dat plaatsje is voor de verandering vlak !