DAG 27 Cesenatico - Pennabilli
25 September 2021 - (KM 65/1.650)
MA FLODDER
Eindelijk komt er iemand uit de spelonken tevoorschijn. De vrouw vertoont sterke gelijkenis met Ma Flodder. Als ze haar mond opendoet, hoor ik het resultaat van jarenlang zware sigaretten roken. Ze heeft het geluid van een bas-bariton. Ze lijkt volkomen verrast met een gast aan haar balie. Terwijl er toch echt Hotel op de gevel staat…..
Maar laat ik nou niet op de zaken vooruitlopen…
Afgezien van een paar bulten op mijn hoofd (de plafondhoogte boven het toilet was of gebaseerd op de gemiddelde lengte van een Italiaan of ze urineren allemaal zittend…😀) begon ik de dag goed door een geanimeerd gesprek met de jonge hoteleigenaar in Cesanatico. Omdat ik zowat de enige gast ben, komt hij gezellig even buurten als ik het ontbijt van zoetigheden nuttig. Hij vertelt mij dat er morgen een grote wielerkoers is in het plaatsje, dat tevens het eind van het seizoen markeert.
Ik heb geluk dat ik vandaag fiets, want morgen zou een groot deel van mijn route afgezet zijn geweest en zou ik zeker het dubbele voor de hotelkamer hebben betaald. Werkelijk overal wielrenners die de route aan het verkennen zijn. Ze zijn zeer attent richting uw fietspelgrim op zijn azzuro-kleurige fiets; met name de riem-aandrijving en de Rohloff versnellingsnaaf trekt de aandacht. Voor Italianen is een mooie fiets en dito outfit erg belangrijk. Keeping up Appearences dus…
Na 25 km fietsen houdt de Povlakte op; het eerste stuk is dus een mooi opwarmertje, hoewel niet echt nodig want het is al dagen bloedheet. Na het bord Rosa’s Cantina (waardoor het liedje de hele dag in mij hoofd blijft zitten) dring ik geleidelijk de Apenijnen binnen. Bij het plaatsje Santarcangelo raak ik in het centrum verstrikt in de grote zaterdagse streekmarkt. Na ontsnapping hieruit kies ik voor het grindpad langs de rivier de Marecchia. Die staat echter volkomen zonder water, dus ik fiets door een uitgedroogd landschap.
Onderweg overal steile rotsen met plaatsjes erop. De bekendste is het dwergstaatje San Marino, dat ik links laat liggen. Ik zie de thuisbasis van voetballende postbezorgers en vleeshouwers wel op TV als ze weer eens tegen het NL elftal moeten spelen, San Marino uit, altijd lastig !
Vanaf het plaatsje Pietracutta is het pad verwoest, dus blijkbaar toont de rivier ook weleens een onvriendelijk karakter. Ik moet dus over de autoweg 258, het verkeer valt mee, alleen de vele motorrijders die hun zaterdagse wedstrijdje doen, zijn irritant.
Het eindpunt van de etappe ligt bij Ponte Presale waar geen overnachtingsmogelijkheid is. In deze dunbevolkte streek zijn de hotels niet dikgezaaid. De enige optie is in het bergdorpje Pennabilli. Dit ligt helaas 200 meter hoger. Een helse tocht volgt, met een tot 30 graden opgelopen temperatuur en een weg die regelmatig te steil is om te fietsen, zodat ik mijn beladen rijwiel moet duwen. Het weer op adem komen, moet snel gebeuren omdat lokale steekvliegen mijn bezwete Noordelijk huid als ongekende lekkernij ervaren.
Na heel veel moeite bereik ik het hotel waar ik uiteindelijk toch door Ma Flodder kamer 7 toegewezen krijg. Als ik daar mijn tassen naar toe gesleept heb, zie ik na opening van de kamerdeur dat er reeds bagage van anderen staat…
Daarmee geconfronteerd delegeert Ma dit probleem aan een andere Neanderthaler die o.a. mank loopt. De andere kenmerken zal ik U besparen, maar laten we zeggen dat dit een product is van generaties inteelt. Deze vrouw sjokt met mij mee en wijst mij kamer 21 toe, waarvan het bed duidelijk beslapen is. De badkamer lijkt echter schoon, dus murw en moe na bijna 700 hoogtemeters, accepteer ik de kamer. Na enig onderzoek in het hotel, vind ik de kast met linnengoed, zodat ik alles vervang. Na zorgvuldig de overige oppervlakken gedesinfecteerd te hebben, kan ik uiteindelijk rusten. Oh ja, 1 dingetje, WIFI dat kennen ze hier niet. Het hotel bestaat nog steeds, ondanks veel negatieve reviews. Zonder dure consultants zijn ze gekomen tot de winnende strategie, namelijk TINA.
There Is No Alternative….😀
Reacties
Een reactie posten