24 September 2021 - (KM 94/1.585)

Odessa Delight…….

Het eerste wat ik zie als ik wakker wordt, is een waterstofperoxide-blonde vrouw uit Odessa die mij in ochtendjas komt verwennen….

Deze zin zal wat wenkbrauwen doen fronsen en bij sommige van mijn “vrienden” leiden tot perverse gedachten….Het valt allemaal mee, de gastvrouw (afkomstig uit Oekraine en getrouwd met een Italiaanse meneer) klopt op mijn deur en heeft een dienblad in haar handen; de verwennerij bestaat uit vers sinaasappelsap, eieren, ham, toast, cappuccino en croissantjes. Ivm corona regels wordt het ontbijt op de kamer genuttigd.

Ik heb trouwens sowieso geen zin om met betonnen schoenen in het plaatselijke meer te eindigen 😀. Dat Valli di Comacchio zit blijkbaar vol vis, want als ik wegfiets zie ik aan de affiches dat ik het jaarlijkse paling-festival net misloop; wat heb ik weer een pech.

Via een brug uit WO2 begin ik met mijn rondje meer. Het lijkt mij stilstaand water met een penetrante rotte eieren geur. Een typisch geval van Vuile Zee ?? Overal staan aan de kant een soort huisjes met een net eraan. Daarmee spaart Kees Aan De Wal wel een bomschuit uit natuurlijk. Ook behoorlijk ecologisch verantwoord, ware het niet dat bij elk kot een diesel-aggregaat staat te walmen.

Verderop is het wel doodstil en een prachtig vogelgebied. De idylle wordt enigszins verstoord door het overlijden van Ed Bever waarvan ik het zielloze lichaam op de plaats delict aantref. Willem rijdt dus wat ontdaan verder.

Het meer blijkt behoorlijk groot en ook de grote zwermen vliegjes werken niet mee aan een onbezorgde ochtend. Ik leer al snel dat je in die situatie beter door je neus kunt ademen. Uiteindelijk bereik ik het plaatsje Anita waar ik de veerpont over de Reno moet nemen. Maar why-tell-me-why blijft die pont aan de overkant ?? Na een paar flinke rukken aan de scheepsbel is de veerbaas dan toch bereid mij over te zetten.

Aan de overkant is ongeveer hetzelfde landschap, zompige klei met kaarsrechte wegen, hetgeen mij doet besluiten koers richting zee te zetten. Bij Casalborsetti speur ik natuurlijk naar het tweedekans-liefdeskoppel Marco & Leontine. Ik zie ze helaas niet; onze notoire vreemdgaande volkszanger zal nog wel ergens aan het biechten zijn.

Het plaatsje is de eerste in een stroom van uitwisselbare kustplaatsjes. Eindeloze rijen hotels, appartementgebouwen, restaurants, flauw vermaak en vooral bagni’s. Dit zijn horeca ondernemers die een stuk strand gepacht hebben en daar stoelen en bedjes verhuren, vaak jarenlang aan dezelfde families. Er zijn er honderden van, het gevolg is dat de zee niet zichtbaar is, omdat ze hun territorium met betonnen muurtjes afschermen. Geef mij dan maar het strand van Katwijk !

De vegetatie is veranderd naar schaduwrijke naaldbomen, helaas hebben de muggen dit ook ontdekt. Ik rij evenwijdig langs de kust (met onderbreking van het veer bij Marina di Ravenna) tot het allerlaatste plaatsje, werkelijk het gat der gaten, Lido di Dante (inderdaad vernoemd naar de Italiaanse dichter met de grote neus) waar het Italiaanse voorbeeld van Marco blijkbaar zijn spaarcentjes heeft geïnvesteerd in Camping Ramazotti. Ik heb een hard hoofd in de Return On Investment…

Nu wordt de route uitdagend, want ik moet dwars door een enorm natuurgebied met veel water en weinig paden. Ook google maps helpt niet echt, dus met meer geluk dan wijsheid weet ik via MTB paadjes een uitweg uit het labyrint te vinden. Bij Lido di Classe begint weer een nieuwe stroom vakantieplaatsjes, waar de horeca een jaarinkomen in de zomermaanden en met name augustus moet verdienen.

Plotseling hoor ik een geruststellend piepje uit mijn Garmin, hij heeft de officiële koers weer gevonden, dus blijkbaar heeft de barmhartige herder Reitsma zijn afvallige schaap na enkele dagen weer in genade aangenomen….

Ik eindig in Cesenatico, een dorpje dat ondanks de weinig verwachtingen scheppende stedenband met Delfzijl, by far het mooiste plaatsje blijkt te zijn dat ik vandaag ben tegengekomen, o.a. door een gezellige promenade langs de haven. De eigenaar van het door mij geboekte hotel had vooraf gemeld dat mijn fiets op de kamer mag staan. Hij was eventjes vergeten erbij te zeggen dat de hotelingang 3 trappen op is, het hotel geen lift heeft en mijn kamer op de 2e etage is gesitueerd. Buiten adem zie ik vanuit die kamer het onheilspellende silhouet van de Apenijnen die morgen op mij wachten….