DAG 22 Bassano - Venetie

20 September 2021 - (KM 96/1.373)

Van Noordzee naar de Adriatische Zee. Vertrokken in Katwijk. Aangekomen in Venetië. Eindelijk weer zeelucht en het vertrouwde geluid van meeuwen. Het Katwijks Volkslied luidt niet voor niets: “Waar de meeuwen schreeuwen, daar ben ik geboren, daar voel ik mij thuis”. Het zingen van deze prachtige ballade laat ik graag over aan specialisten. De beste muzikanten uit Volendam ? Dan kennen ze Jeroen van Katwijk nog niet ! Laatst heeft hij nog het plaatselijke bejaardenhuis platgespeeld (de meesten waren doof, gelukkig😀).

We fietsen dus over de Po-vlakte. Zo plat als een Nederlands dubbeltje. Op de achtergrond nog de prachtige en vermaledijde Alpen. Vlakker is ook saaier. Gelukkig biedt het verkeer wel wat uitdagingen, zoals slecht wegdek en fietspaden die in het niets eindigen. En slordiger automobilisten; gelijk in het begin wordt ik bijna geschept door een oud vrouwtje in een hele oude Panda, de echte eerste generatie. Het gaat net goed en als ik goed kijk zie ik het bordje Ospedale staan; zou ze ingehuurd zijn om de omzet wat te verhogen ?

De route is vrij saai, platteland met uitgestorven plaatsjes. Wel volop industriële bedrijvigheid. Veel familiebedrijven, die, weet ik uit ervaring, een eigen dynamiek hebben, maar meestal een crisis wel overleven. De Italiaanse economie is de derde van de eurozone, dus niet te onderschatten. Wel wordt er geleden onder extreem hoge belastingen (en dus ontduiking), verstikkende bureaucratie, trage rechtsgang en politieke instabiliteit. Tenslotte zijn daar nog corruptie en mafia, met de bijbehorende grijze economie.

Het is inmiddels tijd voor de koffiestop, ditmaal in Piazzole sul Brenta. De associatie met het favoriete ontbijt van mijn vader zaliger is snel gemaakt. Het opslobberen van het bordje Brinta was zijn favoriete ontbijt, terwijl ik er van walgde. Toch was hij zijn tijd ver vooruit, want later werd het fashionable gezondheidsvoer. Ik vermoed zomaar dat de meeste Italianen in mijn kamp zitten…

Onderweg valt mij, net als vorig jaar op, dat veel plaatsen een Via Breda hebben. Nu is dat best een aardig plaatsje, waar ik vroeger weleens bij de plaatselijke snoepfabriek (met het meesterlijk adres Zoete Inval) langs ging; maar om er nu straten in Italië naar te vernoemen ? Het blijft een mysterie voor mij.

Ongemerkt (maar niet heus, want 96 km is best een eind) komen we dichter bij Venetië. Langs het Naviglio del Brenta staan veel oude Venetiaanse villa’s. De meeste schromelijk vervallen en verwaarloosd. Alleen Villa Alberti blinkt geheel gerenoveerd in de zon. waarschijnlijk was dit een cado van neef John aan zijn ex ?

Om mijn einddoel te bereiken, moet ik door een lelijke periferie van industrie-terreinen, bouwmarkten en mega-supermarkten. Mijn route voert langs dubieuze weggetjes waar blijkbaar ook buschauffeurs wachten tot het tijd is om de gedumpte toeristen weer op te halen. Als ik even stop om de navigatie te checken, sta ik oog in oog met één van hen, blijkbaar bezig de verveling te verdrijven met een amoreus intermezzo. Dankzij mij wordt het een coitus interruptus…😜

Ik arriveer tenslotte, ongeschonden in Mestre, een gezellige en budget-vriendelijke buitenwijk van Venetië.