DAG 18 Mals - Merano

 16 September 2021 - (KM 60/1.072)

“Buongiorno, come stai ?” begon ik opgewekt. Na jarenlang voor een heel fijn Italiaans bedrijf gewerkt te hebben, zijn er toch nog wat restjes van de taal blijven hangen. Helaas, een nors “Bitte ?” was de reactie.

Ik had ook beter moeten weten, want toen ik gisteren aankwam, werd ik begroet met een penetrante Sauerkraut-geur. Wir sind in Sud-Tirol ! Dit deel van Italie maakte tot de Eerste Wereldoorlog deel uit van Oostenrijk. De meerderheid van de bevolking spreekt Duits en voelt zich verbonden met de rest van Tirol. Onder Mussolini werd de Duitstalige bevolking zwaar onderdrukt. Na WO2 kreeg het gebied een zekere autonomie, maar nationalistische gevoelens blijven. Vreemd, want zeg nu zelf, woon je liever in de Kirchstrasse of de Via della Chiesa ?

Mijn gemompelde verontschuldiging “Sorry, Das habe Ich nicht gewusst” maakte de verhouding met de uitbater er niet beter op. Hij had blijkbaar ook negatieve ervaringen met Nederlanders, want ik kreeg de nadrukkelijke waarschuwing geen lunchpakket uit het ontbijtbuffet te genereren. Zoiets zou ik natuurlijk nooit doen…😜

Vandaag door het Vinschgau gefietst. Volgens mijn reisgids het droogste dal van de Oostalpen.   Nou, niet vandaag. Het aanvankelijke licht gespetter ging alras over in een langdurige plensbui, waardoor ik genoodzaakt was mijn regenpak aan een grondige praktijktest te onderwerpen. Als erkende positivo, was mijn voornaamste gedachte: gelukkig had ik gisteren niet dit weer…

De route was op zich makkelijk, want de hele weg licht dalend over een fietspad. Logisch na gisteren, want what goes up must come down… Wel gaf de nattigheid een extra uitdaging door de modderige afdalende grindpaden; als extra attractie hadden de Italiaanse wegenbouwers blijkbaar hout over, om daarmee de brugdelen te bekleden (die spiegelglad worden bij regen). Maar mijn onvolprezen brede Schwalbe Marathon Allmotion banden gaven geen krimp.

Onderweg alleen een snelle stop bij een Bar Tabac om een echte espresso naar binnen te werken. De echte, dat betekent dus (loei)sterk en de juiste (motorolie)viscositeit. Het blijft confronterend om de Italiaanse barman (in Lederhose, echt waar) Duits te horen spreken. Alsof Foppe ineens Limburgs spreekt….

Vanwege de harde regen enkele foto opportunities voorbij laten gaan en ook de afslagen Stelvio-pas en Speckmuseum rechts laten liggen.

Blijkbaar zijn ze hier gek op appelmoes, want de hele route alleen maar appelkwekerijen. Deze worden, merkte ik, continue besproeid, ook in de stromende regen. De fijnafstelling qua richting hebben ze nog niet zo in de vingers, want ik kreeg regelmatig een bonusplens over mij heen.

Uiteindelijk met een mooi moyenne van ruim 21 km per uur aangekomen in mijn hotel, waar ik even moest wachten op mijn kamer. De beste manier om de tijd te doden en mijn eerdere lompheden richting lokale bevolking te compenseren, leek mij een pizza naar binnen te schuiven !